Bristol Rovers – Scunthorpe United (1-2, 17-11-2018)

Van Wales naar Engeland. Van Cardiff naar Bristol. Een uurtje rijden slechts. Prima te combineren in een weekend Groot-Brittannië. Gisteren Wales tegen Denemarken en vandaag Bristol Rovers tegen Scunthorpe United. Het stadion van Bristol Rovers ligt een dik half uur lopen uit het centrum van Bristol. Via dichtbebouwde pure Engelse woonwijken loop je ineens tegen het stadion aan. Er kunnen dik 12.000 fans in en het stadion heeft vier zijden die zo bij elkaar zouden kunnen gezet. De bijnaam van de Rovers is de ‘Gas’ of de ‘Gashead’. Volgens een behulpzame dame in de fanshop refererend naar een Gasfabriek langs het stadion. Google wist vervolgens te vertellen dat het een gasfabriek was langs het oude stadium, wat voor de nodige stankoverlast zorgde. De bijnaam werd eerst denigrerend gebruikt door rivaal Bristol City, maar werd steeds meer overgenomen door de Rovers en is inmiddels ook terug te zien op officiële club merchandise.

Ondanks de rivaliteit tussen beide clubs spelen ze niet jaarlijks tegen elkaar. Bristol City speelt in het Championship en de Rovers een divisie lager in League One. De laatste edities van de Bristol Derby waren bekerwedstrijden en gingen gepaard met veel geweld. Op dit moment lijkt een hereniging in de Football League ver weg, aangezien de verliezer van de wedstrijd van vandaag onder de degradatiestreep terecht kan komen. Bristol City – Scunthorpe United dus.

De straten rondom het stadion kleuren blauw. In een flauw herfstzonnetje wordt buiten het stadion menig biertje gedronken. Het stadion kent 3.000 zitplaatsen en verder alleen staanplaatsen. Onze kaarten zijn op de Thatcher Stand, de tribune waar de fanatieke supporters van de Rovers staan. Vandaag is de officiële Bristol Rovers Remebrance fixture. Een wedstrijd die in het teken staat van het herdenken van gevallen soldaten. Dit jaar met extra aandacht voor de mentale gevolgen voor 20% van de soldaten die in oorlogssituaties hebben gevochten. Het patriotisme is in Engeland altijd meer aanwezig dan in Nederland maar met deze dagen nog nadrukkelijker. Rode klaprozen rond het hele stadion, maar ook op jassen en sjaals gespeld. Een aantal veteranen die met de spelers het veld betreden wordt begeleid door een choreo op de lange zijde. De wedstrijd wordt voorafgegaan door een gedicht, The Last Post en een minuut stilte. Ook tijdens de wedstrijd weer een aantal keren een minuut applaus van het hele stadion. Indrukwekkend!

Waarschijnlijk ook het meest indrukwekkende van de middag, want het voetbal is niet hartverwarmend. Aan inzet geen gebrek, maar voetballend weinig verheffend. De eerste kans is voor Scunthorpe maar daarna zijn de Rovers de baas. Grote kansen, bij toeval bij elkaar gevoetbald, worden gemist en uit een van de spaarzame counters scoort Scunthorpe de 0-1. De meegereisde fans van de geelwitten vieren hun feestje achter de goal aan de andere kant van het stadion. Ongeveer 250 fanatiekelingen legden vanochtend de kleine 400 kilometer af. Een hevige discussie tussen scheids en grens verandert niets aan de 0-1 en de Rovers moeten in de achtervolging. Een welgemeend “1-0 for the referee” rolt van de Thatcher Stand. Een achtervolging die in de laatste minuut voor rust succesvol is waarmee beide teams met 1-1 de rust in gaan.

De drankjes en pie’s tijdens de rust doen de fanatieke fans van de Rovers goed. De tweede helft zijn ze zowaar vocaal actief. Weinig origineel maar wel gepassioneerd. Het mooie van Engelse supporters is dat ze nooit 90 minuten zingen, maar wel voor de volle 100% meeleven. Schelden wordt afgewisseld met oehs en ahs en met welgemeende come on’s. En af en toe met gejuich. Zo ook in de 74e minuut als de Rovers een penalty krijgen. Geen idee of het terecht is, want een paal die het dak boven ons op zijn plek houdt staat in de weg. Ook hier wordt het gejuich weer afgewisseld met gevloek, want de penalty wordt slecht ingeschoten en gestopt. Als een dikke minuut later de veroorzaker van de pingel aan de andere kant van het stadion de 1-1 over de keeper stift lijken de punten mee te gaan naar Scunthorpe. En ondanks 6 minuten extra tijd, wat vrije trappen en corners blijkt dat een kwartier later ook de realiteit. M’n humeur wordt nog minder als ik zie dat AFC Wimbledon in de 89e minuut de 2-1 om de oren krijgt bij Doncaster. Een laatste plaats als gevolg.

Onder de klanken van een welgemeend fluitconcert verlaten de spelers het veld en stroomt het stadion leeg. Een steeds minder breed wordende stoet Rovers fans zet koers richting centrum. Op zoek naar een pub voor een welverdiende pint of burger. Afsluiting van een prima dagje Bristol. Binnenkort terug voor Bristol City. 12 down, 80 to go!

Kijk hier voor een sfeerverslag op YouTube!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: